1.

Zatrzymał się na szczycie schodów sądu, patrząc przed siebie. Był wolny. Znowu. Kiedy o tym pomyślał, jego usta ułożyły się w smutny uśmiech. Przymknął na moment oczy, przypominając sobie minę Aśki, kiedy usłyszała zeznania Jana. Tego na pewno się nie spodziewała. Zresztą, on też nie. I tak naprawdę wcale nie chciał już o tym myśleć. Zszedł na dół i ruszył przed siebie, by po chwili wmieszać się w tłum przechodzący ulicami stolicy. Skończyło się i nie było warto do tego wracać. To nie był dobry okres. Po raz kolejny się rozczarował, kolejny raz się nie udało. Powoli zaczynał wątpić czy kiedykolwiek spotka kogoś z kim będzie tak po prostu szczęśliwy. Kogoś z kim się uda, z kim związek nie rozpadnie się po chwili jak wszystkie do tej pory. W małżeństwie z Asią ani na moment nie znalazł spokoju, a jego końcówka coraz bardziej prowokowała go, by myślami wracał w przeszłość. Teresa, Magda, Sylwia, Mirka, Majka... O Majce myślał najwięcej. To kiedy był z nią, tak naprawdę zaczął myśleć o stabilizacji, o rodzinie. Czasami zastanawiał się nawet czy nie szukał jej w Asi, czy nie chciał, żeby mu ją zastąpiła. Wsunął dłonie do kieszeni spodni i jedną z nich zacisnął na pierścionku. Nie miał pojęcia po co go tam w ogóle wkładał. Kiedy przeglądał ostatnio zdjęcia, papiery, wpadł mu w ręce list Majki wysłany z Meksyku. Razem z nim w kopercie znalazł właśnie ten pierścionek. Pierścionek, który dał jej, obiecując, że zawsze będzie tylko jej. Oddała mu go wtedy, pisząc, że nie ma prawa go zatrzymywać.

Przemierzając kolejne ulice Warszawy, wybierał te najbardziej zatłoczone, pełne gwaru, który w miarę skutecznie zagłuszał jego myśli. Coś w środku zmuszało go, by ciągle szedł przed siebie. Nie chciał być sam, wracać do pustego mieszkania. Ale nie chciał też być teraz z ludźmi, którzy wiedzieli o nim wszystko, którzy od razu staraliby się go pocieszać. Nie chciał tego. Wolał być tutaj, wśród mnóstwa innych osób, o których nie wiedział nic, tak jak one o nim. Wyjął w końcu z kieszeni telefon wibrujący uparcie co kilka minut. Mama, Piotrek, Sylwia... Później do nich zadzwoni, powie, że wszystko w porządku. Teraz wyłączył komórkę i usiadł przy stoliku przed jedną z kawiarni i zamówił kawę.

– Przepraszam. Można się przysiąść? – Usłyszał nagle nad sobą głos jakiejś dziewczyny. – Wszystko zajęte – wyjaśniła, widząc jego nieobecne spojrzenie.

– Czekam na kogoś – skłamał od razu. Chociaż... może wcale nie kłamał? Całe życie na kogoś czekał.

Kiedy blondynka odeszła, wyjął z kieszeni pierścionek i przyglądając mu się, zaczął obracać go w palcach. Nie rozumiał siebie. Ani tego co robi, ani tego co myśli

– Maja... – wyszeptał do siebie. Po chwili potrząsnął głową i wsunął błyskotkę z powrotem do kieszeni, sięgając jednocześnie po filiżankę parującego napoju. Przecież wracanie do tego nie miało sensu i dobrze o tym wiedział. Przeszedł w końcu do porządku dziennego nad tym, co napisała wtedy w liście, spróbował przyjąć do wiadomości, że w pewien sposób starała się go chronić, więc po co teraz miał to znowu rozgrzebywać? I to zupełnie bez powodu. Dopił kawę, uregulował rachunek i ruszył z powrotem. Spokój spokojem, ale przecież miał świadomość, że wszyscy się o niego martwią. Mógł się założyć, że znajdzie w Bistro Marysię, a może i Piotrek urwał się z pracy.

***

Uśmiechnął się, kręcąc głową, kiedy tylko stanął w progu lokalu. Dokładnie tego się spodziewał. Mama, Piotrek, Sylwia i Janek za barem.

– Cześć – podszedł ku nim.

– Paweł... – Marysia od razu podniosła się krzesełka i kładąc dłonie na jego ramionach, spojrzała mu w oczy.

– Mamo, proszę cię – westchnął. – To nie jest koniec świata. Zresztą to się musiało stać. I przepraszam, wiem, że dzwoniłaś, ale musiałem się przejść. Nie martw się o mnie – musnął jej policzek.